Outsideisfree

Outsideisfree

#outsideisfree

Perfect herfstweer. Dat was het, de afgelopen dagen tot weken. Veel zon, hoge temperaturen, en prachtige herfstkleuren. En wat is er dan fijner dan hardlopen / fietsen / wandelen / in het bos?

Zo was ik deze zonnige dagen vaak te vinden in de mooie bossen van Nijmegen, Groesbeek en omstreken. En ook in de Drunense duinen en het Reichswald. Soms alleen met de benenwagen, vaker met de mountainbike, maar het meeste met mijn crosser, een rasechte zwartgekleurde Ridley.

Het bos is niet van jou alleen!
Zo ook een zondagochtend in de Drunense duinen. Het was perfect crossweer. Ik reed op mijn ridley en was blij, want ik reed op mijn ridley op zondag in perfect crossweer. Daarom groeten ik de meeste wandelaars vriendelijk, reed niet te hard langs onaangelijnde honden, en reed netjes waar dat toegestaan was: op de mountaibikeroute.
Ter illustratie: door het duingebied loopt een singletrack. Voor de niet-fietsers onder ons: dit is een klein, smal paadje, waar je als mountainbiker / crosser mag rijden. In de Duinen mag je alleen op dit paadje rijden. In de rest van het gebied is fietsen niet toegestaan, wandelen mag daar overigens wel. Wandelen mag overal, behalve op de mountanbikeroute (er staan ook bordjes, dat wandelen niet toegestaan is). Kortom: het hele bos is voor de wandelaar, behalve dat ene paadje.
De Zondagochtend die ik zo vrolijk begonnen was, kreeg een piek van euforie bij het starten van de mountbikeroute. Deze is namelijk awesome (een aanrader: start bij de roestelberg, rustende jager, of bos & duin). Maar langzaam maar zeker nam deze euforie ook weer af. Ik was van plan om lekker hard door te rijden, maar een aantal wandelaars vonden het erg fijn om op de mountainbikeroute te lopen. En dit aantal wandelaars bleek best groot. Mijn “opzij” roep werd slecht gewaardeerd, en met enige irritatie ontvangen. Mijn tempo moest ik maar aanpassen, want snel opzij ging de wandelende meute niet.

4 vrouwen. O nee, 3 vrouwen
En toen waren daar “de vrouwen”. Ze versperde het hele pad met hun volslanke lichamen, dus ik kon er zowieso met geen mogelijkheid langs. Het waren er vier, o nee sorry, drie. Ik reed net naar beneden, en een crosser remt niet zo geweldig. Dit zouden de dames weten, als ze ooit op een crosser hadden gezeten, maar dit leek me sterk onwaarschijnlijk. Anyway, ik kon niet remmen, riep een aantal keer of mevrouw 1,2,3 en de rest opzij kon gaan, maar kreeg weinig respons. Dus tikte ik er eentje aan en ging vervolgens op mijn bek.
Nu had ik een excuus verwacht, of een helpende hand. Maar niks van dit alles was waar. Mevrouw 1 lachte me uit, mevrouw 2 zei verstandig niks maar keek met een afkeurende blik naar mijn bemodderde lichaam (gewoon jaloers, volslankie!), en mevrouw 3 begon een klaagzang op te hangen. Waarom ik zo hard reed, waarom in niet even wachten tot ze opzij gingen, en dat het bos niet van mij alleen was.
Ik zei niks, alleen dat dit een mountainbike route was, en wees op het bordje waarop een wandelend popje afgebeeld stond, met een streep erdoor. vervolgens ben ik snel opgestapt en weggereden, voordat ik mevrouw 1, 2 of 3 met mijn fiets zou slaan. maar dat zou het imago van de mountainbikers, veldrijders en andere wielrenners ook niet verbeteren. Mijn bil deed overigens wel 2 dagen pijn.

gemopper en gemauw
Dat er irritaties ontstaan tussen wielrenners en de rest van de wereld, is soms begrijpelijk. Wielrenners kunnen asociaal rijden: midden op de weg, tussen auto’s door met een te hoge snelheid. Ik weet het, ik was hier zelf ook regelmatig verantwoordelijk voor. Inmiddels weet ik wel dat je je als wielrenner moet aanpassen: niet zomaar voorrang nemen, snelheid minderen in de stad, en zeker niet tussen auto’s doorschieten. En ook in het bos is het asociaal om knetterhard langs een groep wandelaars te rijden, en loslopende honden omver beuken is ook niet netjes. Maar waarom houden die mensen dan in godsnaam geen rekening met ons (fietsers). Het is toch logisch dat een fiets veel harder gaat, en dat je dan even een stap opzij zet ? En het is toch ook logisch dat je niet op de mountaibikeroute gaat lopen ? En dat gemopper en gemauw van wandelaars als je dan vraagt of ze opzij gaan, dat is toch ook nergens goed voor? “geniet u ook zo van het bos en het mooie weer?’ heb ik me regelmatig sfgevraagd.

van wie is het bos ?
Het bos is van iedereen. Of van niemand. Net als de weg trouwens. Maar als we hier allemaal gebruik van willen maken, zullen we ons ook aan moeten passen. Zo simpel is het. Fietsers moeten zeker rekening houden met wandelaars, maar doen jullie dat dan ook met de fietsers, beste wandelaars ?
Dankjewel!